|
|
|
||||
|
|
|
|
|||
|
اسـماعـیـل خـویـی |
|||||
|
|
ترانه
همیشه لکّی سرخ سبزای پشتِ پنجره ام را می آراید: یک گل: یادآور ِ صفای تو در بامداد، هر بامداد، وقتی هنوز از خانه ام گامی دو بیرون ننهاده، بر می گشتی، دهان به شیشه ی شبنم نشانِ پنجره می چسباندی و غنچه می کردی لب های خویش را به بوسه ی بدرود. ۱۲مارچ ۲۰۰۵ ـ بیدرکجای لندن
|
|
|||
|
|
|||||
|
|
|||||
|
|
|||||
