پیشنهاد به یک دوست

اسـماعـیـل خـویـی

گل می نویسد خودش را

برای صمصام چان کشفی

که می داند شعر چیست.

 گل می نویسد خودش را به متن ِ چمن،

                                              من، امّا . . .

من می نویسم خودم را به متن ِ زمانه.

پژمردنِ گل نمایان تر است؛  ار نه . . .

                                            یا . . . نه!

ما هیچ با هم تفاوت نداریم.